کاربرد عرف در فقه قابل تامل است ، اما این کاربرد باتوجه به اهمیت گزاری مکاتب فقهی متفاوت می باشد . بعضی از مکاتب فقهی عرف را درحدی می پذیرند که تبیین کننده رفتاراجتماعی و یا تعیین کننده موضوع حکم و یا مفسر ان باشد . اما برخی ازمکاتب فقهی « عرف » را در صورت فقد نص به عنوان یکی از منابع در یافت حکم فقهی می دانند و مبنای اعتبار آن را هم حدیثی از رسول اکرم اسلام دانسته اند .این که عرف درفقه اسلامی ساری وجاری ست جای تردیدی نمی باشد و دراصطلاح فقها به قواعدی که از عرف متخذ است بناء عقلا هم گفته اند. میدان کاربرد آن در استنباط فواعد حقوق اسلامی بسیار وسیع است . فقها معمولا در مستندات عرفی تا جایی پیش رفته اند که جمله ی « العرف ببابک » ( عرف بر در خانه است ) را به کاربرده اند . علاوه بر تعبیری که از عرف ذکر شد ، « فقهای شیعه به آن سیره ی عقلا و روش عقلایی نیز گفته اند وگاه از آن به عرف وسیره ی متشرعه یاد کرده اند و منظور از آن تجربیات عملی ست که جامعه در طول فراز و نشیب آزمونهای زندگی به صحت و مصلحت آن پی برده است . » 47

نزاع درونی  حزب خلق

كشته شدن نورمحمد تره كي و قتل حفيظ الله امين

قسمت اول

عرف جوهره ذاتی عمل انسان ها از روزگاری ست که تعامل بینشان آغاز گردیده بود. تکرار عمل و رفتار جمعی، هنجارها و ارزشهای مشترکی را به وجود آورد که امروزه برای آن اصطلاح «عرف» را به کار می بریم. عرف بیانگر اراده انسانهاست که در روابط اجتماعی خودشان آن را در طول زمان ایجاد کرده اند. دانش جامعه شناسی، اخلاق، سیاست، اقتصاد، حقوق و فقه از دیر باز با این پدیده اجتماعی آشنا بوده و قدیمی ترین پدیده ی حقوقی به شمار میرود. از طرفی بخش عمده ای از متون فقهی در بردارنده مفاهیم و معانی عرفی ست و بسیاری از مباحث آن و حقوق را مسایل و موضوعاتی سامان میدهند که خود دارای ماهیت عرفی اند. عرف در جوامع ابتدایی و قبیله ای اساس همه پدیده های اجتماعی بوده است.

اگر روزی بر روی زمین فقط مرد باشد و زن نباشد، معمول این خواهد بود که نسل انسان منقرض گردد و بلعکس اگر زن باشد و مرد نباشد، باز هم انقراض نسل بشری را در پی دارد. پس زن و مرد هردو می تواند باهم بقای نسل بشری را تضمین کند. حال این سوال در ذهن خطور می کند که نسل به وجود آمده را چه کسی باید تربیت کند؟ و برای زندگی کردن آماده سازد؟ مرد که پدر فرزند است، یا زن که مادر است؟اگر پدر به تنهایی تربیت و نگهداری و پرورش فرزند را به عهده بگیرد، باید از کارهای دیگر مانند: تامین نیازهای اقتصادی خانواده، روابط با خارج از خانواده، کار در جامعه برای حل مسایل اجتماعی را تعطیل کند و یا بسیار کم کند به گونه ای که صرفا مصروف نگهداری و تربیت فرزند گردد. و یا مادر این مسوولیت را به عهده بگیرد که باز هم مسایل مشابه به پیش خواهد آمد.