دانشگاه بامیان

این دانشگاه در سال ۱۳۸۳ توسط معاون دوم ریاست جمهوری با همراهی وزیرتحصیلات عالی وقت که اقای داکترفایض بود افتتاح گردید دراین مراسم استادان ُرئسای ارگان های دولتی در بامیان و عده ای از مردم حضور داشتند. در آن سال حدود ۲۸۰محصل از طریق کانکور به این دانشگاه (پوهنتون)وارد شدندُ که در رشته های تعلیم و تربیه و زراعت مشغول تحصیل گردیدند. درسالهای بعدی تعداد محصلین افزایش پیدا نمود و تا اکنون دانشگاه بامیان به فعالیت خود ادامه می دهد. دانشگاه بامیان در آغاز کار صرفا یک ساختمان برای صنفها و دو ساختمان اداری در دو طرف داشت اما بعدا یک ساختمان جداگانه در مساحت ۴۰۰متر مربع به عنوان لابراتوار و کتابخانه در ضلع  شرقی دانشگاه توسط کشور سوئد ساخته شد که در تصویر شما ساختمان کتابخانه و لابراتوار را مشاهده می کنید. این جانب علی اکبر فیاض هم از آغاز تا سه سمستر در این دانشگاه مضامین روان شناسی اجتماعی و جامعه شناسی و تاریخ معاصر افغانستان را تدریس می کردم . اما متاسفانه بعد از آن به جهت مشکلات شخصی نتوانستم به تدریس ادامه دهم. از همین جا به تمام همکاران و اساتید و محصلان عزیز آن دانشگاه سلام عرض می کنم . و به اساتید گرامی آقایان روشن و یعقوبی و واعظی اخذ درجه ی ماستری و فارغ التصیلی شان را  از دانشگاه کشور هند در رشته زراعت تبریک عرض می کنم .

دانشگاه بامیان   

                        بند امیر- یکاولنگ در ۷۵کیلومتری شهر بامیان بزرگترین دریاچه ی آب شیرین درمنطقه

افغانستان درعصر دوجناح خلق وپرچم - قسمت پنجم

قیام مردم هرات

    ازقیام های بزرگ شهری بعد ازقیام مردم چنداول در شهرکابل قیام 24حوت 1357ش.شهرهرات را می توان نام بردکه صدها کشته وزخمی ومعلول به جای گذاشت.این قیام وقیام های بعدی نشان از وجود رژیمی درکشورداشت که مردم  ِ آن را قانونی نمی دانستند ومسوولین آن راقبول نداشتند. این رژیم ازدید مردم وبزرگان ورهبران اعتقادی مردم کافر و بااندیشه های ضدباورها، اعتقادات، آداب ورسوم ، فرهنگ وعنعنات خودمی دانستند . تاجایی که حضرت صبغت الله مجددی علیه رژیم اعلام جهادکرد. این اعلام جهاد قیام را دربین مردم تسریع بخشید، گرچه که دستگیری روحانیون ، متنفذین وبزرگان این ولایت واعمال برنامه ها وفرمانهای حکومت مانند؛ اصلاحات ارضی وکورس بیسوادی که هرروز درقسمتی ازولایت ویاشهر انجام می گرفت برمردم غیرقابل تحمل بود. درعین حال حکومت بادستگیری دوشخصیت بانفوذ وازهبران اعتقادی به نامهای حضرت عبدالباقی مجددی وسیدمعظم که ایشان فرزندحضرت کرّخ بود  با تمام اعضای خانواده ی شان که شصت نفر می گردید. شوک بزرگی ایجاد کرد. عیاشی های والی و کمونیست های دیگرباعث گردید که خطیب نمازجمعه وعده ای ازمتفذین محلی مردم را به مخالفت علیه رژیم دعوت کنند. تجمعات وتحرکات ازنهم حوت درولسوالی های گذره وغوریان شروع گردید که هیات های اصلاحات ارضی وموظّفین کورس بیسوادی را یا به قتل رساندند ویا ازمحله بیرون کردند. درروز بیست وسوم حوت مردم درجنگل" روضه باغ" جوار پل پشتو، تجمع کرده ودرطول شب درختان را قطع نموده ، توسط آن جاده ی عمومی هرات به میدان هوایی وقندهار رامسدود کردند. مردم صبح روز بیست چهارم حوت بابرافراشتن بیرق های سبز به طرف شهر روان گردیدند که درمسیر بقیه ی مردم هم به آنها پیوستند وقیام تاریخی بیست وچهارحوت 1357ش. شکل گرفت .این قیام به فجیع ترین وجه ازطرف حکومت سرکوب گردید. وانعکاس آن درسراسرکشورموج دیگری برای قیام های بعدی ایجاد کرد .درموردتعداد کشته های این قیام آمارهای مختلفی ذکرشده ، برخی ازکسانی که دراین قیام شرکت داشته وبعدهابه قدرت رسیدند تعدادکشته هارا درحدود 24000(بیست وچهار هزار)نفرذکرمی کنند. آنتونی هایمن تعدادکشته های مردم را 5000 نفرذکرمی کند. جنرال محمد نبی عظیمی دراین باره می گوید:«جکتورن محمدعمر ظریف که آمردایره مرکزفرقه هفده درآن وقت بود برایم گفت : که تعداد کشته شدگان اعمّ ازملکی ونظامی بیش از دو هزار وپنجصدنبوده است.»(اردو وسیاست درسه دههء اخیرافغانستان،ج1،چاپ سوم سال1378ش.،سباکتابخانه پیشاور،ص191) بازازقول یک افسرغیرحزبی دیگرقرارگاه فرقه به نام جکتورن محمد اکبرعین همین عدد را ذکرمی کند. قیام هرات انفجاری ازخواسته های آزادمنشی مردم افغانستان علیه استبدادی بود که منشاءآن جهالت افغانهایی بودند که تصور دانایی را درخود احساس می کردند؛ امّا درواقع جاهلهایی بودند که درجهت خواسته های کسانی راه می پیمودند که هیچ سنخیّتی بین اینها و آن خارجیان کاخ نشین وجود نداشت . حزب کمونیست اتحادشوروی درآن زمان برای گسترش قدرت نظامی وتحت سیطره کشیدن مردم جهان که بخشی ازآن افغانستان بود به بردگی کشیدن فکری برخی ازافراد درافغانستان که درحقیقت این افراد به بن بست فکری رسیده بودند مانند تره کی وامین وببرک و ازجانب دیگر درتعاملات سیاسی شکست های متعدد را تجربه کرده بودند، اقدام نمود. این ها هم برای اعمال قدرتشان ازهیچ عملی ابا نداشتند ، مردم افغانستان رابه بهانه های متفاوت ازبین می بردند . شرط زنده ماندن این بود که باید وارد یکی ازشاخه ها ی حزب کمونیست شوی ، که یکی«حزب دموکراتیک خلق»ودیگری «حزب پرچم» اولی به رهبری نورمحمد تره کی ودومی به رهبری ببرک کارمل بود که خود آنها هم برای بدست آوردن قدرت مطلق درکشور تلاش پیگیر برای نابودی یکدیگرداشتند که درزمان بسیاراندک درگیر شدند وقدرت دست به دست شد .ترکی وامین ازحزب خلق کشته شد وببرک کارمل باحمایت اتحادشوروی به قدرت رسید.«این قیام نشان داد که وفاداری نسبت به رژیم تحت سوال قراردادر.قیام هرات به زودی سرمشقی شد برای قیامهای مردم بادغیس ،جوزجان ،سمنگان،ودرماه ثورسال بعد مردم غوروغیره. اماچون قیام کنندگان دارای اسله کافی نبودند وازسازماندهی لازم بی بهره بوده وتجربه ی کافی نداشتند، بدون ارتباط وبدون هماهنگی ویکپارچگی قیام می کردند . که باخشونت سرکوب می گردیدند.(اردو وسیاست ،جنرال عظیمی ،1387ش.ص191)