اشرف غنی به برخی از کشورهای اروپایی سفر کرد. برخی روزنامه نوشتند: «پیش از سفر اشرف غنی به اروپا، آلمان اعلام کرده بود که تعدادی زیادی از پناه‌جویان افغان را به کشورشان بازخواهد گرداند».  و باز نوشتند: «تصمیمی که با حمایت اشرف غنی روبرو شد و باعث ناراحتی مهاجران افغانستانی مقیم آلمان گردید». و باز نوشتند: «غنی در دیدار با مرکل از پناه‌جویان افغان خواسته بود آلمان را ترک و به کشورشان بازگردند».

این در حالی است که افغانستان یکی از ناامن‌ترین کشورهای جهان است. حدود ۴۰ سال است در افغانستان جنگ و ناامنی بر تمام ابعاد زندگی مردم سایه افکنده است. از ۷ ثور سال ۱۳۵۷ بدین سو کسی روی امنیت را ندید. در سال‌های ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸ صدها هزار از مردم به‌صورت مرموزی توسط دولت وقت سر به نیست شدند. در عصر مجاهدین جنگ‌های متوالی و درگیری‌های محلی امان مردم را گرفت به‌گونه‌ای که کابل به چهار منطقه‌ی جنگی تبدیل‌شده بود و گویی که چهار دولت بر آن حکومت می‎گرد. در عصر طالبان ساختار فکری و فیزیکی مردم و کشور از بین رفت. تنها در تمام افغانستان حاکمیت ترور و وحشت بود. سرها از بدن جدا شدند و نوامیس مردم به تاراج رفت. حتی برخی از مردم به‌صورت برده به پاکستانی‌ها به فروش رفت. اکنون هم هیچ امنیتی برای مردم افغانستان وجود ندارد. اگر غنی این گفته را قبول ندارد، خود بدون بادی‌گارد صرفاً تا ۲۰ کیلومتر به‌طرف شرق یا غرب کابل سفر کند، واقعاً چنین جرئتی را دارد؟ یا صرفاً بلد است که گپ بزند؟

هنوز یک سال از کشته شدن فجیعانه فرخنده در این کشور ناامن نگذشته و هنوز جنایت علیه ۳۱ نفر گروگان در ولایت زابل سر زبان‌هاست و هنوز مثله کردن و سربریدن پولیس ملی در ولایت وردک تازه هست.

مهاجرت مردم با دل‌خوشی صورت نمی‌گیرد، مهاجرت خون‌دل خوردن است. مهاجرت خانه ویران شدن است. مهاجرت در دیار غربت تنها شدن است. مهاجرت بی‌قدر شدن است. مهاجرت دور شدن از خانه و کاشانه و عزیزان است.

و گذشته از این تو خود نیز تابعیت کشور دیگری را در جیب‌داری و حتی زن و فرزندت از جای دیگر است تو خود ریشه در جای دیگر داری، پس چرا موجب دل‌خونی مردم می‌شوی؟